Groot

‘Weet u wel hoe groot wij zijn mevrouw’? Ik kijk verbijsterd naar mijn telefoon. Niet in staat de reactie te bevatten van de aardige politie dame die ik aan de telefoon heb. En ik staar naar de foto van Roos. Wiens portemonnee ik even eerder vond op straat. Rijbewijs, treinkaart, pinpas, geld. Best een boel om zenuwachtig van te worden als je het kwijt bent.

Gloeiend

Omdat ik geen telefoonnummer vind en Google me niet zo snel in contact brengt met Roos, bel ik het niet-nood-nummer van de politie. NNN: mooie term. De politiedame vindt Roos in 3 seconden, eenvoudig met haar BSN nummer dat op het rijbewijs staat. En dan begint Het Systeem. ‘Nee mevrouw, privacy: we kunnen haar gegevens niet geven (begrijp ik, hoera). Maar: ‘kunt u dan misschien mijn telefoonnummer in het systeem zetten? Dat wanneer Roos zich meldt ze zo snel mogelijk haar spullen weer terug heeft’? ‘Nee mevrouw, we zitten heel ver van u vandaan, er is geen plek waar ik iets kan invullen’. Ik zucht. Er bekruipt me een gevoel van verslagenheid: had ik maar niet….. Ik bekijk dit gevoel en beslis dat ik vandaag de druppel op de gloeiende plaat wil zijn. Verbonden met mijn rotsvaste vertrouwen in licht, het goede, in verbinding en samen, neem ik me voor dat ik vanavond aan Roos laat weten dat haar portemonnee veilig door mij is gevonden. Ik adem in en dank de aardige politie mevrouw.

Ik vind Roos die avond via LinkedIn. Ik stuur haar een bericht en binnen 5 minuten spreken we elkaar. Roos hyper van opluchting en blijdschap en ik eerlijk gezegd ook: yes, we hebben het systeem omzeild. Vanmorgen haalde ze haar portemonnee bij me op. Met een grote reep chocola: ‘Blij met jou’ staat er op.

Cirkel

Mijmerend loop ik door het bos, gekleurd met herfstbladeren. Mijn oude hond wordt om de 2 meter steeds opnieuw enthousiast begroet door een puppy dat met ons meeloopt. Ik zie de cirkel. Van komen en gaan, jong en oud, zomer en winter en het loslaten in de herfst.

Waar zijn we beland? Een land vol systemen, hokjes, regels en afspraken. Tolerantie, niet vanuit het hart maar opgelegd door hogerhand. Verbinding verloren met menselijkheid, aandacht, tijd en rust. Want we moeten snel, groot, meer en hard.

Ik voel me oud. Stokoud. Omdat ik verlang naar Carlo, de wijkagent, die er voor me was toen ik me onveilig voelde. Die gewoon nog eens een appje stuurde, om te vragen hoe het met me ging. Ik verlang naar schaalverkleining, burenhulp, korte lijnen.

Licht

En ik voel me dankbaar en blij. Gezegend met een optimistische blik kijk ik naar oplossingen, naar wat wel kan, naar de barstjes in het systeem waardoor heen ik mijn licht laat schijnen. Ik ben vol overtuigd dat we dit samen doen, steeds meer dingen loswrikken. Van donker naar licht, van vast naar vloeibaar. Van afstand naar nabijheid. Gelukkig zijn er velen met mij en laten we, net als de herfst, steeds verder los in verbinding.

Ik wens je een mooie dag.